#616 Stara Bieda | Complaining in Polish | Learn Polish Podcast

#616 Stara Bieda
Dzień dobry, Roi. Jak tam, stąd, u Ciebie? Fantastycznie, a u Ciebie? Fantastycznie, no mogłabym ponarzekać, ale przecież nie będę na żywo tego robiła. No właśnie, to jest bardzo ważne pytanie dzisiaj, bo właśnie będziemy rozmawiać o narzekaniu, w sumie.

No właśnie, mam do Ciebie takie pierwsze pytanie ogólne, no bo Ty na moje pytanie, co tam u Ciebie, odpowiadasz mi, że fantastycznie. A czy naprawdę jest aż tak fantastycznie, czy po prostu mi tak mówisz, żeby powiedzieć? Naprawdę jest fantastycznie? Tak. A co takiego fantastycznego dzisiaj się stało, że jest tak fantastycznie? Coś się stało? Bardzo dobrze, mam nowy podcast, mam nowy biznes, nowy biznes, dobre czasy mojego syna i się śmiało.

Jaki nowy podcast masz? Different Points. To był mój klient i rozmawiamy o jednym pytaniu i ja mówię o mojej opinii i ona mówi o jej opinii. To są tylko trzy do dziesięciu minut Different Points i jest bardzo ciekawe dla mnie.

No to super, naprawdę. No tak, no dobra. No i tak, ja już niekoniecznie odpowiedziałam, że fantastycznie, no bo nie było fantastycznie, w sumie nie jest fantastycznie, tak? No ale co ja będę się tutaj żalić i narzekać? No właśnie, chciałam Ci zadać takie pytanie, no bo mówi się, że Polacy narzekają, że lubią narzekać zawsze.

Pytanie do Ciebie, czy uważasz, że to prawda? Czy faktycznie, kiedy rozmawiasz z Polakami, bo podejrzewam, że z jakimiś rozmawiasz, to czy oni narzekają? Narzekać, co to znaczy? Narzekać, no kiedy mówią, że o to źle, tam to niedobrze, zawsze mają coś nowego. Ale Irlandczyk też mówi, że zależy kto rozmawia. No tak, no wiadomo, że w każdym kraju są ludzie, którzy narzekają, ale jakby Polska jest bardzo popularna z tego, że tutaj wszyscy narzekają.

No bo na przykład ja nie słyszałam, żeby Irlandia, a raczej ludzie w Irlandii byli tak narzekający jak w Polsce. W sensie w Polsce mówi się o Polakach, że narzekają, a nie słyszałam o tym, że np. Niemcy narzekali, że Niemcy nie narzekają, ja nie wiem, nie znam Niemców, ale że Polska wybitnie z tego słynie.

No dobra, no to jak Polacy narzekają, to jak myślisz, na co narzekają? Narzekać na coś, czyli co jest obiektem narzekania, dlaczego narzekają, na co? Na przykład może być zła pogoda. Tak, ja myślę, że to jest numer jeden wśród wszystkich tematów, na które można narzekać. Dalej co? Prąd i gaz jest bardzo drugi, nie ma pieniędzy i benzyna.

Tak, na co jeszcze Polacy narzekają? Nie wiem, od sąsiadów. Może nie narzekają, ale bardziej mówią o nim, a to jest coś innego. Narzekać to jest bardziej marudzić, że tak źle, ale co zrobić, nic się nie da zrobić, ale można ponarzekać.

No właśnie, czyli tak. I praca też chyba. O, praca, tak, tak, tak.

Czyli tak, na pewno pogoda, na pewno paliwo i gaz, na pewno praca, ale też w ogóle życie, życie to wszystko. Dosłownie na wszystko można narzekać, a powiedz mi, czy ty personalnie lubisz narzekać na coś? Czy ja nie lubię od... Czy ty lubisz narzekać, tak jak Polacy? Nie. Czyli ty raczej nie komentujesz, nie komentujesz, tak? Nie, ale czasami może mówić coś, ale lepiej, na przykład, kiedy rozmawiamy ze ludźmi, kto wejdzie w twoje energię, to jest krótki czas.

Tak, lepiej osoba, która daje energię. Aha, znaczy no, my Polacy nie zabieramy energii narzekając, raczej po prostu tak już mamy to, co jesteśmy, lubimy pomarudzić. W ogóle te słowa marudzić to właśnie narzekać, czyli tak kręcić nosem, kręcić nosem, czyli mieć jakiś problem, tak, że coś mi się nie podoba do końca i muszę to skomentować, że no, naprawdę, bardzo źle, taka sytuacja, naprawdę, muszę skomentować, nie wiem, kilka opcji, tak, jakby mogło być i mówię, co by było, gdyby, ale finalnie, no, nie ma tego, więc tylko sobie tak mówię.

Więc tak, a jak myślisz, czy ja narzekam? Zależy, kiedy pracuję na weekend. No, tak, no właśnie, czyli ja też narzekam, mimo że ja myślę, że nie, no bo dla mnie to normalne, to i tak myślę, że to jest narzekanie, właśnie takie autentyczne polskie narzeki. No i właśnie, no dobra, Roj, czyli ty nie narzekasz, ty jesteś zawsze zadowolony.

Tak, bardzo często narzekanie rozpoczyna się w momencie właśnie, kiedy pytamy, co tam, jak tam u ciebie, no i tutaj już się zaczyna, jak ci zacznę opowiadać, co to się stało, co to nie było, tak, że to, że tam, to taki problem, inny problem, po prostu zaczyna się narzekanie, ale jest takie wyrażenie, masz je na ekranie, czy mógłbyś je przeczytać? Stara bieda. Stara bieda. I tak, no, zawsze, znaczy inaczej, kiedy uczymy polskiego i mówimy, jak zapytać, how are you, tak, no to mówimy, co tam, jak tam, co u ciebie, jak leci, tak, co tam i tak dalej.

No i właśnie, no i zazwyczaj wszyscy odpowiadają, dobrze, mam się dobrze, tak sobie, źle, mam się dobrze i tak dalej, wszystkie te wyrażenia. Fatalnie. Albo fatalnie, tak, to zależy, ale myślę, że mało osób wie, a raczej mało osób z innych krajów, które uczą się polskiego, mało osób wie, że na to pytanie można odpowiedzieć właśnie w ten sposób, jak stara bieda.

No i teraz, co to znaczy, kiedy, Roj, ja się Ciebie pytam, co tam u Ciebie, a Ty mi odpowiadasz, stara bieda, jak myślisz, co znaczy, kiedy ktoś odpowiada Ci, a, stara bieda? Chyba osoba, kto zawsze mówi źle. No, jest to trochę negatywne. Tak, zawsze negatywne.

Nie chcesz wymienić świat do pozytywnego. Inaczej, jeśli ja zadaję komuś pytanie, co u Ciebie i ta osoba mówi mi stara bieda, to raczej chce mi powiedzieć, że tak w zasadzie to nic nowego, tak jak było, tak jest, nic się nie zmieniło. To było, co będzie.

Jest i pewnie tak będzie, nic się nie zmienia, żyję dalej takim życiem, jakie mam, nic spektakularnego się nie stało, nic takiego wow, po prostu stara bieda, oj tyle. No i tak się mówi, więc ja mogłabym odpowiadać teraz już stara bieda, bo mnie zawsze stawia, nic się nie zmienia, więc u mnie stara bieda, Roj, a u Ciebie fantastycznie, więc tak. Więc mam nadzieję, że i fantastycznie będzie, no i co Roj, więc co, od dzisiaj jak ktoś Cię zapyta, co tam u Ciebie, to możesz mówić stara bieda właśnie, możesz mówić stara bieda.

No dobra, to co, ja Ci dziękuję bardzo i co, do usłyszenia, do zobaczenia. Dziękuję bardzo Ania. A teraz dziękuję bardzo, do widzenia.